Ovaj neprijatan podatak teško danas možete da pronađete bilo gde u medijima. Na žalost i kada slušamo izjave muslimanskih političara u BiH (i Srbiji i Crnoj Gori), ispada kao da su oni sami formirali Titove partizanske jedinice i kao da su oni vodili glavnu reč među njima.

I na našoj stranici, kad god okačimo nešto iz istorije Jugoslovenske vojske, pod komandom generala Dragoljuba Draže Mihailovića, dobijemo salve kritika od naših bivših sunarodnika, koji još uvek istoriju posmatraju kroz prizmu partizanskih propagandnih filmova i izmišljenih događaja. Bolje bi nam svima bilo da se upoznamo sa činjenicama koje su vladale na terenu kod nas za vreme Drugog svetskog rata.

Prema dokumentima nastalim u toku rata (izvještaji o brojnom i nacionalnom sastavu partizana), a objavljenim nakon rata u Zborniku dokumenata, tom pet, knjiga 30, možemo da pratimo nacionalni sastav Titovih partizana u kojima u potpunosti do sredine 1943. godine dominiraju Srbi.

Sa druge strani, narodi sa najmanjim učešćem u Titovoj vojsci bili su muslimani, danas Bošnjaci, i tzv. Makedonci— sa po 2,5 odsto.

Tako imamo jednog Titovog potpukovnika, Hamdiju Omanovića, koji na Trećem zasjedanju ZAVNOBiH-a u aprilu 1945. godine, izjavljuje sledeće:

„Neki ljudi govore da muslimani nisu pošli za ustaškim pokretom, da se nisu našli u redovima ustaša i okupatora, ali, drugovi i drugarice, mi muslimani moramo priznati da se ogromna većina muslimana našla na strani okupatora“.

Još početkom 1941. godine, Hajnrih Himler, po odobrenju Hitlera, smišlja plan pridobijanja desetina miliona muslimana u cilju njihovog angažovanja za nemačke ratne planove. Zato su Nemci angažovali tada vodećeg duhovnika islamskog sveta, koga vidite na slici, hadž Muhameda Amina el Huseinija, velikog muftiju jerusalimskog i predsednika Vrhovnog muslimanskog saveta Palestine, koji već u maju 1941. godine, proglašava sveti rat protiv saveznika i emigrira u Berlin.

Najveći uspeh u regrutovanju dobrovoljaca za Nemce, muftija je ostvario među jugoslovenskim muslimanima, Bošnjacima i Albancima.

Odziv muslimana u BiH je premašivao sva očekivanja. Do kraja 1943. godine, preko 21 hiljada muslimanskih mladića se dobrovoljno prijavilo da služi u tek osnovanoj 13. SS diviziji Handžar, inače prvoj negermanskoj SS diviziji u istoriji. Još četiri do pet hiljada njih se priključilo SS policiji koju je u NDH organizovao Himlerov poverenik, brigadefirer Konstantin Kamerhofer.

  1. godine, nakon formiranja SS Handžar divizije, nemačka 114. lovačka divizija aprila 1943. godine izveštava Berlin:

„Muslimani su velikim delom prijateljski raspoloženi prema Osovini. Oni govore o tome da bi poraz Nemačke za njih značio propast, jer u novoj velikoj Srbiji ne bi mogli ostvariti svoja prava… Politički cilj Muslimana je autonomija Bosne i Hercegovine. Mnogi među njima izražavaju i želju da budu nemački protektorat“.

Sa prethodnim stažom u muslimanskim milicijama koje su se borile na strani hrvatskih ustaša i sa preko 25.000 dobrovoljaca u nemačkim uniformama i, još barem dvaput toliko u oružanim snagama NDH, bosansko-hercegovački muslimani su u prelomnoj fazi Drugog svetskog rata izborili sebi status najvatrenijih nacističkih kolaboracionista u okupiranoj Evropi.

Njihovo masovno pristupanje u redove Titovih partizana počinje tek u pozno leto 1944. godine, kada je postalo jasno ko će rat da dobije.

Od broja od između 720.000 do 800.000 muslimana na teritoriji današnje BiH tokom Drugog svetskog rata, statistički posmatrano bilo je oko 400.000 muškaraca, a od toga je vojno sposobnih verovatno bilo oko 30% tj. oko 120.000 potencijalnih regruta.

To govori da su sa 75.000 pripadnika nemačkih i hrvatskih formacija od proleća 1943. do leta 1944. godine, bosansko-hercegovački Muslimani, imali u sastavu Hitlerove vojske blizu dve trećine svoje teoretski raspoložive žive sile, što je po glavi stanovnika, najviše u Evropi! Čak ni Hrvati nisu dali toliki doprinos Hitlerovom poretku u smislu odaziva Hitlerovim i Pavelićevim vojnim formacijama.

Autor: Redakcija MZR

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име