Na današnji dan 1346. godine bila je nedelja i slavio se najveći hrišćanski praznik Vaskrsenje Gospoda našega Isusa Hrista.

I baš na taj najveći praznik, 1346. godine, u srpskoj carskoj prestonici Skoplju, krunisao se naš car Stefan Uroš IV Dušan „Silni“ Nemanjić za srpskog cara u velelepnoj katedralnoj skopskoj crkvi Presvete Bogorodice Trojeručice (koja više ne postoji), zadužbini Dušanovog dede kralja Milutina.

I gde su danas Srbi da obeleže jedan od najvažnijih događaja u svojoj istoriji? Nema nigde nikog. Ili svi postadoše nekakvi bajkoviti „Makedonci“ ili se plaše da posete svoju carsku prestonicu Skoplje i proslave svoga cara i najmoćnijeg vladara u mestu u kom se krunisao.

Nikada niko od 1945. godine na ovamo nije se skupio na mestu na kom se na današnji dan krunisao carskom krunom, srpski car Dušan „Silni“ (1331-1355) u našem Skoplju.

Neka nas je sramota!

Kako bi se krunisao Dušan za cara, bilo je najpre neophodno proglasiti srpskog arhiepiskopa Joanikija II za patrijarha srpskog, i podići nivo Srpske Pravoslavne Crkve sa nivoa arhiepiskopije na nivo patrijaršije (jer samo patrijarh može da kruniše cara, arhiepiskop to ne može), što je prethodno učinjeno na Saboru SPC u prestonom Skoplju.

Činu krunisanja su, pored srpskog patrijarha Joanikija II, učestvovali i bugarski trnovski patrijarh Simeon, kao i igumani svih svetogorskih manastira, uz Protosa Svete Gore.

Car Dušan Silni je tog dana za svog savladara izabrao i svog sina Uroša i dodelio mu titulu srpskog kralja.

Ovaj čin krunisanja, pored nekanonskog prisvajanja carigradskih eparhija u Grčkoj na teritoriji na kojima je uspostavljana srpska vlast, imao je za posledicu da iz Romejskog carstva 1350. godine usledi odgovor Carigradske patrijaršije u vidu privremenog odlučenja „aforizmos“ SPC. Iako mnogi tvrde da je u pitanju bila isključenje tj. „anatema“, iz najnovijih istraživanja vidimo da je ipak u pitanju bilo privremeno odlučenje.

Bio je to događaj kojim su na 25 godina bile prekinute veze dveju sestrinskih pomesnih jerarhija. Ceo ovaj nesporazum je rešen 1375. godine, na dvadesetogodišnjicu careve smrti, svečanom ceremonijom na grobu cara Dušana u manastiru Svetih Arhanđela kod Prizrena. Izaslanici carigradskog patrijarha su ušli u crkvu i pričestili se sa srpskim episkopima i sveštenicima na carevom grobu, čime su konačno uklonjene posledice nesporazuma.

Ne smemo da zaboravimo srpsko srednjevekovno Skoplje i Južnu Srbiju. Kada kažemo „dogodine u Prizrenu“ to mora da se izgovori u istom dahu i za carsko Skoplje jer je to jedna celina koju su naši sveti preci Nemanjići izabrali za centar srpskog carstva.

Sramotno je to što smo dozvolili da se u današnjoj Severnoj Makedoniji brišu i potiru svi tragovi postojanja Srba.

Nama kao Srbima je dužnost da se podsećamo na to šta je sve naše nasleđe, da se sećamo ovakvih velikih događaja i da tugujemo za delom našeg naroda koji je otpao i činjenicom da i pored neviđenih žrtava palih za oslobođenje, mi danas nemamo zajedničku granicu sa našom braćom Grcima, a to je kičma našeg naroda.

Bez moravsko-vardarske doline nema opstanka Srba. To je i glavni pravac kog su svi naši neprijatelji napadali od Turaka, pa sve do Bugara i Nemaca. Bez te vertikale ka Grčkoj, ne bi se ni spasla naša vojska 1915. godine i upravo je tu bio najveći nemački napad i 1941. godine.

Autor: istorija srba/facebook

POSTAVI ODGOVOR

молимо унесите свој коментар!
овдје унесите своје име